Gökte martı, uçurum kenarlarında çiçek olmayı isterdim.

Uçsuz vadilerde çimen olmayı sonra, esen rüzgarlarda hafifçe toprağa meyletmeyi..

Tazelerin yanaklarındaki utangaç tebessüm, Eskilerin gözlerinin daldığı yerlerde olmayı,

Sonra ebelerin ellerinde ağlayan o çirkin bebeklerden olmayı

ve son nefesini şükürle veren dedelerden olmayıda isterdim..

Konuşmadan anlaşılabilmeyi, anlaşılabilmek için haykırmadım isterdim. Avazım çıktığı kadar bağırmayı, ölesiye koşmayı, bir daha çıkmamasına en derinlerine denizlerin mavisine dalmayı isterdim.

Sonra inmemesine yeryüzüne uçmayı isterdim göklerin kubbelerine, ve varmamasına en uzaklara gitmeyi, uyanmamasına uyumayı isterdim.

Her dizlerimin üstüne düştüğümde toprağı tırnaklamayı isterdim avuç avuç..

Küfretmeyi isterdim birbirlerini sırayla gömen insanların yüzlerine,, ve kimse kimsenin arkasında kalmasın diye yanyana yürümeyi isterdim..

En nihayetinde kelebek olmayı, uçmak için yavaşça, süzülerek, rüzgarı alarak arkama, bi o kadar savrularak aynı rüzgarda, yükseklerden en alçaklara bırakı kendimi varamadan daha, bi tebessümle uçup gitmeyi isterdim, Başka bi tırtıla yol gösterebilmek için yıldızlara konmak isterdim.

Oysa daha ne çok şey isterdim..